روستای حاجی آباد زبرخان نیشابور

صبح روز بعد زودتر از همیشه از خواب بلند شد، میز صبحانه را چید، لباسهایش را پوشید و برخلاف همیشه وقتش را برای صاف کردن موجهای روی موهای فِرَش تلف نکرد. مدام جملهای را که سعید، شب گذشته در گوشش نجوا کرده بود به یاد میآورد.سعید درحالیکه دستانش را مثل زنجیر دور او قلاب کرده بود، گونهاش را بوسید و تا جایی که مطمئن شود نفسهایش لاله گوش مرجان را نوازش میکند دهانش را جلو برد و به آرامی زیر گوشش گفت:«تو مثل بقیه نیستی، سعی هم نکن که بشی. تو روی سرت یه دریای مشکی داری. میخوام یه رازی رو بهت بگم. من برخلاف بقیه، عاشق دریای مواجم. دیگه هیچوقت موجارو از موهات نگیر.»در مقابل آینه خودش را بر انداز کرد، حالا بیش از هر زمان دیگری احساس قدرت میکرد. رژ لب قرمزش را از لابهلای خرت و پرتهای کیفش بیرون کشید و روی آینه قدی اتاق نوشت:«من تو رو نه بخاطر اینکه دوستم داری، بلکه بخاطر اینکه باعث میشی خودمو بیشتر دوست داشته باشم، دوستت دارم.»و درحالیکه هنوز گونهاش از گرمای بوسه شب گذشته سعید گرم بود، از خانه بیرون رفت.موضوعات مرتبط: داستان های کوتاهبرچسبها: داستان کوتاه , روستای , حاجی آباد , زبرخان , نیشابور روستای حاجی آباد زبرخان نیشابور...

آنتونی برجس ٤۰ ساله بود که دکترها به وی گفتند یک سال دیگر بیشتر زنده نیست، زیرا توموری در مغز خود دارد.وی بیشتر از خود نگران همسرش بود، که پس از وی چیزی برایش باقی نمیگذاشت.آنتونی قبل از آن هرگز نویسندهی حرفهای نبود، اما در درون خود میل و کششی به داستاننویسی حس میکرد و میدانست که استعداد بالقوهای در وی وجود دارد.بنابراین تنها برای باقی گذاشتن حقالامتیاز نشر برای همسرش پشت میز تحریر نشست و شروع به تایپ کرد.او حتی مطمئن نبود که آیا ناشری حاضر میشود داستان وی را چاپ در ژانویه ١٩٦۰ وی گفت:من فقط یک زمستان، بهار و تابستان دیگر را پشت سر خواهم گذاشت، و پاییز آینده همراه با برگریزان خواهم مرد.در این یک سال، وی پنج داستان را به انتها رساند و یکی دیگر را تا نیمه نوشت.بهره وری او در این یک سال برابر با بهرهوری نصف عمر فورستر(رماننویس معروف انگلیسی) و دوبرابر سلینجر(نویسندهی معاصر آمریکایی) بود.اما آنتونی برجس نمرد!وى ٧٦ سال عمر کرد و طی این سالها ۷۰ کتاب نوشت.مشهورترین کتاب وی پرتقالکوکی است.بدون سرطان شاید وی هیچگاه نمینوشت، هیچگاه به چنین پیشرفتی نمیرسید.بسیاری از ما نیز استعدادهایی پنهان داریم، مانند آنچه که در برجس بود و گاه منتظریم که یک وضع اضطراری بیرونی آن را بیدارکند.اما بهتر است منتظر آن وضعیت اضطراری نشویم، و هماکنون از خودمان بپرسیم که اگر من در وضعیت آنتونی برجس بودم، چه میکردم چگونه زندگی روزمرهی خود را تغییر میدادم؟موضوعات مرتبط: داستان های کوتاهبرچسبها: داستان کوتاه , روستای , حاجی آباد , زبرخان , نیشابور روستای حاجی آباد زبرخان نیشابور...

حکایتی از سعدی شیرازیبازرگانی را هزار دینار خسارت افتاد.پسر را گفت نباید که این سخن با کسی در میان نهی.گفت: ای پدر فرمان تو راست، نگویم و لکن خواهم مرا بر فایده این کار مطلع گردانی که مصلحت در نهان داشتن چیست؟گفت تا مصیبت دو نشود: یکی نقصان مایه و دیگر شماتت همسایه.مگوی انده خویش با مردمانکه لاحول گویند شادی کنانموضوعات مرتبط: داستان های کوتاهبرچسبها: داستان کوتاه , روستای , حاجی آباد , زبرخان , نیشابور روستای حاجی آباد زبرخان نیشابور...